ไปแอ่วบ้านริมคลอง ณ ลิตเติ้ลแบงคอค กับมิตรภาพนนทบุรีของฉัน 4

บ้านริมคลอง ณ ลิตเติ้ลแบงคอค [บ้านที่มีทุกสิ่งทุกอย่าง อย่างละหลายอัน]

ถ้าข้าวของในบ้านเป็นสิ่งบ่งบอกว่าเจ้าของบ้านเป็นอย่างไร ฉันบอกไว้เลยว่า "นุ่น" เป็นคนรวย (รวยมาตั้งแต่อดีต ปัจจุบัน และวันพรุ่งนี้ก็รวย!) นุ่นมีบ้านที่เป็นโฮมโปรขนาดย่อม เพียบพร้อมไปด้วยข้าวเครื่องใช้ที่สะสมทั้งตั้งใจ และไม่ตั้งใจ มีหลายอย่างที่ฉันไปเจอแล้วว๊าวแต่เพื่อนนุ่นเห็นมันเป็นปกติธรรมดา มีอะไรบ้าง มามะ...ฉันจะพาทุกคนกลายร่างเป็นจั๊กกิ้มน้อย แอบเข้าไปสำรวจบ้านนุ่นกัน

เริ่มที่กระเบื้องที่ปูทั้งบนบ้าน ใต้ถุน ลานบ้าน แต่ละจุดมีไม่ต่ำกว่า 3 ลาย เป็นความตื่นตาตื่นใจไม่รู้เบื่ออย่างแรกที่ฉันได้เจอ เมื่อหลงเข้ามาในดินแดนนี้

 

พักสายตาเถอะนะคนดี เห็นไหมฉันบอกแล้วว่ามีหลายลาย เหมือนเดินบนพรมชั้นดีมีลวดลายละม้ายคลายงานมาสเตอร์พีซปลายฝีแปรงปิกัสโซ่ ชอบลายไหนก็ไปยืนบนลายนั้นได้ 
ฉันถามคุณยายว่าทำไมบ้านนี้มีกระเบื้องหลายลายจังเลย ยายก็บอกเหตุผลว่ากระเบื้องตอนปูแรกๆ มันก็เหมือนกันอยู่ แต่พอผ่านไปหลายปีมมันแตก เสียหาย ครั้นจะมาตามหาลายเก่าเขาก็เลิกผลิตไปแล้ว ก็เลยต้องหาอันใหม่ที่ลายใกล้เคียงกัน (อ่อ ยายหมายถึงลายใกล้เคียงกัน หรือลายกระเบื้องมันวางใกล้เคียงกันนะตอนเลือกซื้อ) แล้วพอซื้อมาบางทีมันเกิน (ซื้อมาเผื่อเบาๆ) ก็เอาไปวางเรียงตรงใต้ถุนให้มันเย็นๆ เดินแล้วสบายเท้า จึงเป็นดังที่เห็นแล

นี่ยังแค่อย่างแรกนะ มาต่อเลยดีกว่า

เราจะพาดูบนบ้านบ้าง

เริ่มตั้งแต่พระเกจิอาจารย์ทั่วฟ้าเมืองไทย ที่มารวมหัวใจอยู่ ณ บางกอกน้อย

(แทบมองไม่เห็นประตูห้องนอนเพื่อนนุ่น ไม่ใช่บานแรกนะ
มุมซ้ายสุดใกล้ตู้เขียว ซอกบนวันที่นั่นแหละ)

คนที่บุญพอดี มีบาปเคลือบนิดหน่อยเห็นยังตกใจ ยกมือพนมแทบไม่ทัน สาธุ...

ไม่ต้องเดาก็คงจะรู้ว่ามุมนี้เป็นของใคร คุณตารูปหล่อของนุ่นที่ตื่นแต่เช้าตรูมาฟังเทศน์จากพระอาจารย์ใน Youtube

กิจกรรมฟังเทศน์ 4.0 จากคุณตาของนุ่น ไม่ต้องลงทะเบียนออนไลน์ 

ไม่เสียค่าใช้จ่ายในการเข้าร่วม แค่คุณหลับ 6 โมงเช้าเราจะปลุก

หิวแล้ว เรามาต่อในครัวกัน

ไม่ว่าคุณจะอยู่หลายคนหรือคนเดียว แล้วเกิดมีใครทะเล่อทะล่าเข้ามาที่บ้านก็ไม่ต้องกลัว เขาอาจมีปืนแต่มีแค่ 1 เรามีมีด มีเป็นสิบๆ ด้ามไม่ต้องกลัว หรือเกิดเขาเป็นคนดีเราจะชวนเขาสังสรรค์กันแบบไทยไทย ก็ให้ขนแก้วออกมารินน้ำเก๊กฮวยได้เลย 

ยานพาหนะ ส่ิงที่อำนวยความสะดวกให้เพื่อนนุ่นเดินทางไปไหนมาไหนได้ ก็มีหลายอย่าง อย่างละหลายๆ คัน นุ่นบอกบางครั้งเลือกไม่ถูก 1 คนก็ควบขี่สองคันได้ เริ่มตั้งแต่

ทางบก

เพราะประตูพื้นที่บ้านมันกว้าง กว่าจะเดินไปถึงก็เมื่อยขาพอดี 

นวัตกรรมรถไฟฟ้าฝุ่นจับจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่เราจะขับไปเปิด-ปิดประตู

แม้ในวันที่มันปลดเกษียณแล้ว ก็ยังเป็นราวตากผ้าได้

บรรดาจักรยานสีสัน เอาไว้ปั่นลาดตระเวนในประเทศสุธาสินี

ทางน้ำ

เรือไม้ที่จอดไว้หลังบ้าน เธอจะพายเองหรือจะเอาหางเสือมอเตอร์ไฟฟ้ามาต่อก็ได้ 

นุ่นบอกว่าถ้าไปบ้านญาติก็พายเรือไป (กางเกงเพื่อนแย่งซีนเรือมาก)

และทีเด็ดของบ้านนุ่น ก็คือกองทัพนาฬิกา ที่ไม่ว่าเธอจะอยู่ไหน เงยหน้าขึ้นก็จะเจอกับเข็มสั้นเข็มยาวที่คอยย้ำเตือนอยู่เสมอ นับดูเองละกัน

ฉันเป็นคนไม่ชอบดูนาฬิกาเท่าไหร่ จะใส่เฉพาะนาฬิกาข้อมือ แต่นาฬิกาวงวงที่ติดผนังบ้านอันนั้นฉันไม่มัก 

เมื่อมาบ้านนุ่นที่ทุกส่วนถูกกระชับพื้นที่ไว้ด้วยนาฬิกา ไม่ว่าฉันกำลังกินข้าว นั่งเล่นใต้ถุนบ้าน กระโดดอยู่ในห้องน้ำ โบกมือทักทายผู้โดยสารบนเรือหางยาว ก็ไม่มีตอนไหนที่หางตาจะไม่พลาดเห็นเข็มเวลาเลย

ที่อื่นไม่เท่าไหร่ แต่ในห้องน้ำกดดันมาก คิดดูว่าถ้าต้องรีบไปเดทกับหนุ่มแล้วตำปูปลาร้ากุ้งสดดันทำพิษ เงยหน้าขึ้นมาเจอเข็มนาฬิกาติ๊ก ติ๊ก ฉันคงหน้าเขียวเป็นเดอะ กริ๊นช์

มีอะไรใต้ถุนอีก

อู่ของนุ่น ที่วันนี้แม้จะเข้าไปนอนไม่ได้แต่ก็พักไว้ใต้ถุนบ้าน เพื่อรอหวนคืนวงการอีกครั้ง

พวงมาลัยขวดพลาสติก นวัตกรรมป้องกันผักตบเข้ามาในเขตบ้านแบบไม่ต้องจ้าง Security staff 

เป็นอย่างที่ฉันบอกไหมล่ะ นุ่นไม่ใช่เพื่อนที่รวยทัมดาๆ เดินไปเดินมาบ้านมีสิ่งนั้นสิ่งนี้เยอะจัง 

ขนาดวาเลนไทน์ที่ผ่านมา ตัวนุ่นไม่อยู่ที่นี่ ก็ยังฝากคำคมใบมีดโกนชุบช็อคโกแล็ตมาบอกว่า

"ถ้าเรามีแฟนเราจะอวดได้แค่วาเลนไทน์วันเดียว แต่ถ้าเรามีเงินเราจะอวดรวยได้ทุกวัน"

เอ๊ารออะไรอยู ปรบมือสิค่ะ!!!

ขอบคุณนุ่นสำหรับการเที่ยวบ้านเพื่อนครั้งนี้ของฉัน ไว้เธอกลับมาเธอไปเที่ยวสันป่าตองบ้านฉันนะ

ฉันจะพาเธอไปกาดงัว ไปเล่นแมวที่วัด ป้อนข้าวให้หลาน ซักผ้าให้ฉัน 

ด้วยรักและคิดถึงเสมอ มิตรภาพจากบ้านริมน้ำคลองบางกอกน้อย สู่มิตรภาพคันคลองชลประทานสันป่าตอง 

รักเธอเสมอ

ไปแอ่วบ้านริมคลอง ณ ลิตเติ้ลแบงคอค กับมิตรภาพนนทบุรีของฉัน 3

บ้านริมคลอง ณ ลิตเติ้ลแบงคอค [สำรวจบ้าน]

บ้านริมคลองบางกอกน้อยหลังนี้มีอายุราว 100 ปี ได้ แต่ต้นตระกูลนุ่นไม่ได้เป็นเจ้าของแรกซะทีเดียว คุณยายซื้อบ้านและที่ดินมาในตอนที่ต้องการขยับขยายย้ายออกจากตัวเมืองนนทบุรีมาหาบ้านสวนที่สงบกว่า ด้วยการดูแลรักษาบ้านที่ดีมากๆ ทำให้ฉันไม่ได้รู้สึกว่าพื้นไม้ที่ได้สัมผัสเป็นไม้เก่าเลย ทุกอย่างยังคงสะอาด เงาวับ ไม้แผ่นหนาแข็งแรงไม่เก่าตามอายุ และเมื่อพูดถึงการรักษาความดั้งเดิมของบ้านก็มีให้เห็นชัดเจนเช่น ประตู หน้าต่าง และธรณีประตูที่ยังคงรักษาให้เป็นแบบแต่แรกดังเดิมของบ้าน

ฝั่งซ้ายประตูห้องนอนที่ข้างบนเป็นหิ้งพระ อยู่คู่กันกับประตูตู้เสื้อผ้า 

ช่างเป็นส่วนผสมที่ลงตัว (ลงทั้งตัวไปในคลองเหอะ!) 

แม้จะไม่เหมือนกันแต่ตอนเมาๆ มึนๆ มันต้องมีเปิดผิดปิดถูกกันบ้าง

สลักประตูด้านในหอนอนที่ใช้เหมือนบุพเพสันนิวาส มันจะมีสักครั้งไหมที่เปิดประตูเข้าไปแล้วป๊ะกันกับการะเกด

กลอนประตูที่จับแล้วเหมือนมีมนต์สะกด

ธรณีประตูที่เราต้องก้าวข้ามสูงประมาณครึ่งแข้ง ให้แม่หญิงสุธาสินีเดินนำเข้าหอนอน อิฉันเดินตามเจ้าค่ะ

หน้าต่างบานพับที่เอาไว้รับลม อันนี้อยู่ที่ห้องนอนแม่ณี

นี่เป็นเพียงบางส่วนที่ฉันได้เดินสำรวจตอนกลางคืนเท่านั้น ตอนเช้ายังมีอะไรให้ฉันได้สำรวจอีกมากเลยออมพลังไว้ และกลับไปชาร์จแบตกล้อง

............................................................

ฉันตื่นแต่เช้าด้วยเสียงเรือหางยาวที่ผ่านหน้าบ้าน แม้ว่าที่นี่จะไม่มีเสียงรถราวิ่งผ่านไปมาแต่ก็ยังมีเสียงเรือที่เราได้ยินก่อนเห็นลำเรือเสียอีก แล้วพอเรือผ่านไปก็ยังตามมาด้วยเสียงคลื่นระทบริมตลิ่งบ้าน ในตอนเช้าที่เรือเริ่มวิ่งออกไปรับลูกค้าหลายๆ ลำ ฉันจึงไม่สามารถหลับตาต่อก็เลยลืมตาตื่น เป็นอันว่าฉันตื่นเช้าไปโดยปริยาย

เดินออกมาข้างนอกตอนนี้ผู้ใหญ่ในบ้านก็ตื่นมากันหมดแล้ว แม่ณีทำอาหารเช้า คุณตาเปิดบทสวดมนต์จากโทรศัพท์ต่อเข้ากับลำโพงอยู่ศาลาริมน้ำ คุณยายเดินไปอาบน้ำ นุ่นและน้องๆ ยังไม่ตื่น และไม่น่าจะตื่นในเร็วๆ นี้ ฉันจึงออกไปสำรวจบ้านคนเดียว การมีสวนอยู่รอบๆ ทำให้อากาศเย็นสบาย ฉันเดินลัดไปมาจนถึงประตูหน้าบ้าน ก็เจอกับผู้มาเยือน

(ฉันไม่แน่ใจว่านี่เป็นสมาชิกบ้านนี้รึเปล่า เลยถ่ายรูปไปให้ตาดู 

ก็เป็นลูกน้องของนุ่นที่ออกไปโต้รุ่งมาจริงๆ นั่นแหละ เลยได้ไปเปิดประตูให้)

สมุนของนุ่นมีด้วยกันประมาณ 5 ตัว คิดว่าว่ายน้ำได้ทุกตัว นุ่นยังเคยเล่าให้ฟังว่าสมุนของเธอก็เคยมีเรื่องกับตัวเงินตัวทองมาแล้ว ลงไปฟัดกันในน้ำแบบไม่มีใครยอมใคร บางครั้งตอนที่นั่งเล่นอยู่ได้ยินเสียงหมาบ้านอื่นเห่ากัน หูทั้ง 5 คู่ก็จะตั้ง ถ้าเป็นบ้านฉันพวกลูกน้องฉันไม่รอหูตั้งหรอกนะ เขาจะพากันวิ่งไปจุดเกิดเหตุ อย่างห้าวหาญ อะไรไม่รู้กุไปก่อน แต่ไม่เหมือนกันกับที่นี่ ถึงได้ยินแต่ต้องอดใจ หยุดคิดว่าคุ้มไหมถ้าว่ายน้ำไปหา อึดอัดจริง!

นอกจากน้องหมาแล้วนุ่นยังมีสมุนที่วิวัฒนาการมาจากไดโนเสาร์อีกด้วยนะ

ให้เรียกว่า ชลลี่ เจนนี่ จีโน่ มะเขือ หอมแดง กระปุก และอุ๋งอิ๋ง

ไว้มาต่อกันอีก ด้วยเรื่องราวของสะสมบ้านนุ่น 

ไปแอ่วบ้านริมคลอง ณ ลิตเติ้ลแบงคอค กับมิตรภาพนนทบุรีของฉัน 2

บ้านริมคลอง ณ ลิตเติ้ลแบงคอค [อาหารการกินและวัตถุดิบ]

เรามาถึงท่าเรือประมาณ 1 ทุ่ม นุ่นดูแลฉันดีมาตลอด หันมาถามบ่อยๆ ว่าฉันอยากอ้วกไหม เพราะก่อนหน้านี้ฉันเคยขึ้นเรือแล้วเวียนหัวจนเกือบแจกอาหารปลากลางเจ้าพระยามาแล้ว แต่วันนี้ได้นั่งใกล้คนขับมีลมปะทะหน้าตลอดเวลาจึงรู้สึกดีขึ้นกว่าวันก่อนและฉันก็ไม่เมาเรือเลย แต่หิวข้าวววว...

เย็นนี้คุณตาของนุ่นมารอรับเราเข้าบ้าน จากถนนใหญ่ที่รถกันวิ่งวุ่นวายพอรถเลี้ยวเข้าซอยบ้านนุ่นทุกอย่างก็เงียบสงบ สองข้างทางเป็นสวนคั่นด้วยบ้านเป็นระยะ ไม่มีไฟเพราะเป็นถนนส่วนบุคคลยังไม่ได้ยกให้เป็นถนนสาธารณะ ตอนเย็นหลังจากทำงานแล้วชาวสวนก็เข้าบ้านไม่ได้ออกไปไหน ความสว่างจึงไม่จำเป็นมากนักในตอนกลางคืน นุ่นเคยเล่าว่าทางเข้าบ้านเธอค่อนข้างมืดและลึก จนรถแท็กซี่ไม่กล้าเข้าไปส่งเพราะกลัวจะถูกชิงทรัพย์และนุ่นเองก็กลัวแท็กซี่ ต่างคนก็ต่างกลัวเลยต้องให้ที่บ้านออกมารับหน้าซอย

อาหารไทยมื้อแรกที่บ้านริมคลองบางกอกน้อย

พอเรามาถึงหลังจากเอาของเข้าไว้ในห้องแล้วนุ่นก็แนะนำให้ฉันรู้จักกับสมาชิกครอบครัวเธอคุณตา คุณย่า คุณแม่ คุณแม่ณีที่ดูแลนุ่นตั้งแต่ตัวเล็กๆ น้องชาย ลูกพี่ลูกน้อง และบรรดาลูกสมุนของเธออีก 5 ตัว หลังจากเอากระเป๋าเก็บเข้าห้องเรียบร้อยแล้วที่บ้านก็ต้อนรับเราด้วยอาหารมื้อใหญ่มีทั้งทะเลทอดกระเทียม ต้มยำกุ้งน้ำใส ปลาสลิดทอด หมูฝอย และเมนูผัดอีก 1 จาน กินกับข้าวสวยร้อนๆ อร่อยมาก และฉันคิดได้ว่าเวลาเราไปกินข้าวกันนุ่นคงจะคิดถึงอาหารที่บริบูรณ์พร้อมกว่าที่บ้านของเธอ และแน่นอนว่าการไปเรียนต่อครั้งนี้เธอคงจะคิดถึงอาหารไทยจนน้ำตาไหลหลั่งแข่งกับคลองบางกอกน้อยแน่ๆ

นุ่นตักกุ้งใส่จานฉัน "กุ้งตัวโตสุดให้กาแฟ ให้คนเดียว ไม่แบ่งใคร" (เสียงอาม่าเลือดข้น คนจาง)

มื้อเช้าที่มีไก่ทอดเกลือ กุ้งนึ่ง ผัดหนวดมังกรเพิ่มเข้ามา บร๊ะ! ฉันล่ะอิ่มเอมมาก

มันกุ้งที่เราชอบเหมือนกัน จิ้มกับน้ำจิ้มซีฟู๊ดสูตรเด็ดของแม่ณี 

ที่ฉันแนะนำให้นุ่นเอาสูตรนี้ไปทำขายเมืองนอก

ระหว่างที่เรากินข้าว คุณตาจิบน้ำยอดข้าวหมักยีสต์สีเหลืองดูชุ่มคอ ยายก็เล่าให้เราฟังว่าสมัยก่อนที่คลองบางกอกน้อยน้ำใสมากมีปลามีกุ้งตัวโตๆ เยอะแยะเต็มไปหมด เราสามารถตกกุ้งได้จากริมแม่น้ำแล้วเอามาปรุงอาหารได้เลย ยายกินมานานหลายสิบปีจนป่านนี้ก็เบื่อไปแล้ว ระหว่างที่ฟังยายเล่าฉันก็มองที่นิ้วมือเปื้อนมันกุ้งของนุ่นไปด้วยแล้วก็คิดว่าเราสองคนจะมีวันที่เบื่อกุ้งไหมนะ คิดเรื่องนี้แล้วก็ มองหาหนทางยากเย็นเหลือเกิน มันอร่อยนี่นา หอมด้วย

หลังจากรอก๋วยเตี๋ยวเรือเป็นนาน เป็นว่าวันนี้เขาไม่มา แม่ณีเลยผัดหมี่ให้เรากินเป็นอาหารกลางวัน

กินริมน้ำอร่อยมาก แม่ณีว่าคราวหลังจะขอเบอร์เขาไว้เราจะได้ไม่รอเก้อ

วัตถุดิบอาหารของบ้านนุ่นนอกจากจะซื้อมาจากตลาดสดหรือซุปเปอร์มาเก็ตใกล้บ้านแล้ว เธอก็ยังสามารถเดินช็อปรอบรัวบ้านได้อีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นต้นมะม่วง ฝรั่ง กะเพรา มะม่วงหาวมะนาวโห่ ต้นกล้วย ฯลฯ ทุกอย่างมีเยอะไปหมดจนเอาไปฝากร้านขายของชำในหมู่บ้านได้ ฉันได้มีโอกาสเอาผลไม้ไปส่งร้านของชำครั้งหนึ่ง พอตอนกลับคนขายอาหารตามสั่งก็ตะโกนสั่งใบกะเพรากับนุ่น บ้านนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

ฝรั่ง 2 ต้นที่หุ้มผลไว้อย่างดี

กล้วยและมะม่วงที่ตัดมาจากสวนของเธอ

ปิดท้ายด้วยภาพคืนแรก ที่บันไดศาลาบ้านริมน้ำคลองบางกอกน้อย

โพสต์ถัดไปพบกับการสำรวจบ้านคลองบางกอกน้อยที่ยืนยงมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5

ฉันไม่ชินกับการใส่สลิปเปอร์บนบ้านไม้ยิ่งนัก

ไปแอ่วบ้านริมคลอง ณ ลิตเติ้ลแบงคอค กับมิตรภาพนนทบุรีของฉัน

บ้านริมคลอง ณ ลิตเติ้ลแบงคอค

ฉันหายจากการเล่าเรื่องไปเป็นปี กลับมาคราวนี้ฉันมาพร้อมกับเรื่องราวใหม่ ณ บ้านริมคลองบางกอกน้อย หรือที่ฉันเรียกว่าลิตเติ้ลแบงคอคนั่นเอง 

หลังจากเล่าเรื่องทริปอุบลกับน้องหน้ามลชื่อศิวพรตั้งแต่ปีก่อนโน้น ฉันก็ไม่ได้กลับมาเขียนอะไรในบล็อกสักเท่าไหร่ นอกจากรวบรวมเรื่องเล่าเผาเพื่อนจาก Facebook หรือเขียนเก็บตกสิ่งที่พบเห็น แต่ก็แค่ดราฟไว้เท่านั้น แต่กับเรื่องบ้านริมคลองบางกอกน้อยนี้ แม้ฉันจะยุ่งกับงานสักเท่าใดก็ยังต้องหาเวลาว่างมาเขียนจนได้ เอาไว้เป็นของขวัญที่เพื่อนจากบางกอกน้อยจะต้องไปเรียนต่อไกลแสนไกล เผื่อวันไหนเธอคิดถึงบ้านขึ้นมา ก็กลับมาอ่านเรื่องเล่าของฉันได้

(ท่าเรือสี่พระยา เดินผ่านตรงนี้ทีไรเธอก็จะบอกว่าคิดถึงบ้าน อยากกลับบ้านแล้ว นี่มันเพิ่งจะพักกินข้าว!)

มิตรภาพแห่งคลองบางกอกน้อยของฉันชื่อว่า "นุ่น" ก่อนหน้านี้เป็นเพื่อนร่วมงาน แต่พอได้รู้จักกันดีฉันก็ยกตำแหน่งนักจิตวิทยาส่วนตัวของฉันให้นุ่นไป เพราะนุ่นรับฟังฉัน ตั้งใจฟังเรื่องเล่าจากฉัน และบางครั้งก็สอนให้ฉันเข้าใจ และยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น แม้ฉันจะไม่ทำตาม ก็ตาม (นุ่นบอกว่าเธอเป็นคนชอบฟัง ฟังแล้วคิดวิเคราะห์)

สำหรับ "บางกอกน้อย" ชื่อนี้ฉันรู้จักจากเรื่อง คู่กรรม เป็นที่ที่คุณพี่โกโบริไปนอนคุยกับรากมะม่วงก่อนจะไปรอฉันที่ทางช้างเผือก แล้วฉันมารู้ทีหลังจากนุ่นว่าบ้านของเธออยู่ที่นี่และเป็นบ้านแบบริมคลองตามที่เราเห็นในวีดีโอโฆษณาการท่องเที่ยว ที่มีเด็กกระโดดเล่นน้ำจากศาลา อาบน้ำในตอนเย็น ซักผ้า และเดินทางไปไหนมาไหนโดยเรือพาย หรือเรือหางยาว

ฉันมาจากเชียงใหม่บ้านของฉันไม่ได้อยู่ใกล้น้ำแม่ปิง มีเพียงคลองชลประทานที่น้ำจากเหนือจะไหลมาให้เราปันใส่ไร่นาได้ การเดินทางเราใช้ถนน หนทางในหมู่บ้าน ไม่เคยนั่งเรือเลย ดังนั้นเมื่อตอนเด็กที่ฉันปั่นจักรยานไปโรงเรียนของฉัน นุ่นก็นั่งเรือหางยาวไปโรงเรียนของเธอ นุ่นพายเรือไปบ้านทวด แต่ฉันนั่งรถเหลือง (คล้ายรถแดง) ไปบ้านแม่อุ้ยหม่อนฉัน ไปรษณีย์เอาจดหมายมาส่งก็บีบแตรรถเรียกฉัน แต่ของนุ่นเป็นพายเรือแล้วเทียบที่ศาลาก่อนเป่านกหวีดเรียกเธอ รถไอติม พระบิณฑบาตร ร้านก๋วยเตี๋ยว เทศบาลเก็บขยะ แม่ค้าขายผลไม้เสียงตามสาย ทุกอย่างในเวอร์ชั่นของนุ่นจะเป็นเรือทั้งหมด ขณะที่ของฉันเป็นการเดินเท้า รถติดพ่วงข้าง รถยนต์ขายผลไม้เสียงตามสายที่ประกาศไม่รู้เรื่อง รถขนขยะคันใหญ่เหม็นๆ หรือร้านก๋วยเตี๋ยวริมทาง

(ค่าเดินทางคุ้มมาก 15 บาท ได้นั่งเรือเป็นชั่วโมงเลย)

ตอนหน้าเราจะมาพูดถึงอาหารการกิน สิ่งละอันพันละน้อยที่ฉันพบเห็นจากบ้านสวนริมคลองบางกอกน้อยของนุ่น