บ้านริมคลอง ณ ลิตเติ้ลแบงคอค
ฉันหายจากการเล่าเรื่องไปเป็นปี กลับมาคราวนี้ฉันมาพร้อมกับเรื่องราวใหม่ ณ บ้านริมคลองบางกอกน้อย หรือที่ฉันเรียกว่าลิตเติ้ลแบงคอคนั่นเอง
หลังจากเล่าเรื่องทริปอุบลกับน้องหน้ามลชื่อศิวพรตั้งแต่ปีก่อนโน้น ฉันก็ไม่ได้กลับมาเขียนอะไรในบล็อกสักเท่าไหร่ นอกจากรวบรวมเรื่องเล่าเผาเพื่อนจาก Facebook หรือเขียนเก็บตกสิ่งที่พบเห็น แต่ก็แค่ดราฟไว้เท่านั้น แต่กับเรื่องบ้านริมคลองบางกอกน้อยนี้ แม้ฉันจะยุ่งกับงานสักเท่าใดก็ยังต้องหาเวลาว่างมาเขียนจนได้ เอาไว้เป็นของขวัญที่เพื่อนจากบางกอกน้อยจะต้องไปเรียนต่อไกลแสนไกล เผื่อวันไหนเธอคิดถึงบ้านขึ้นมา ก็กลับมาอ่านเรื่องเล่าของฉันได้
(ท่าเรือสี่พระยา เดินผ่านตรงนี้ทีไรเธอก็จะบอกว่าคิดถึงบ้าน อยากกลับบ้านแล้ว นี่มันเพิ่งจะพักกินข้าว!)
มิตรภาพแห่งคลองบางกอกน้อยของฉันชื่อว่า "นุ่น" ก่อนหน้านี้เป็นเพื่อนร่วมงาน แต่พอได้รู้จักกันดีฉันก็ยกตำแหน่งนักจิตวิทยาส่วนตัวของฉันให้นุ่นไป เพราะนุ่นรับฟังฉัน ตั้งใจฟังเรื่องเล่าจากฉัน และบางครั้งก็สอนให้ฉันเข้าใจ และยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น แม้ฉันจะไม่ทำตาม ก็ตาม (นุ่นบอกว่าเธอเป็นคนชอบฟัง ฟังแล้วคิดวิเคราะห์)
สำหรับ "บางกอกน้อย" ชื่อนี้ฉันรู้จักจากเรื่อง คู่กรรม เป็นที่ที่คุณพี่โกโบริไปนอนคุยกับรากมะม่วงก่อนจะไปรอฉันที่ทางช้างเผือก แล้วฉันมารู้ทีหลังจากนุ่นว่าบ้านของเธออยู่ที่นี่และเป็นบ้านแบบริมคลองตามที่เราเห็นในวีดีโอโฆษณาการท่องเที่ยว ที่มีเด็กกระโดดเล่นน้ำจากศาลา อาบน้ำในตอนเย็น ซักผ้า และเดินทางไปไหนมาไหนโดยเรือพาย หรือเรือหางยาว
ฉันมาจากเชียงใหม่บ้านของฉันไม่ได้อยู่ใกล้น้ำแม่ปิง มีเพียงคลองชลประทานที่น้ำจากเหนือจะไหลมาให้เราปันใส่ไร่นาได้ การเดินทางเราใช้ถนน หนทางในหมู่บ้าน ไม่เคยนั่งเรือเลย ดังนั้นเมื่อตอนเด็กที่ฉันปั่นจักรยานไปโรงเรียนของฉัน นุ่นก็นั่งเรือหางยาวไปโรงเรียนของเธอ นุ่นพายเรือไปบ้านทวด แต่ฉันนั่งรถเหลือง (คล้ายรถแดง) ไปบ้านแม่อุ้ยหม่อนฉัน ไปรษณีย์เอาจดหมายมาส่งก็บีบแตรรถเรียกฉัน แต่ของนุ่นเป็นพายเรือแล้วเทียบที่ศาลาก่อนเป่านกหวีดเรียกเธอ รถไอติม พระบิณฑบาตร ร้านก๋วยเตี๋ยว เทศบาลเก็บขยะ แม่ค้าขายผลไม้เสียงตามสาย ทุกอย่างในเวอร์ชั่นของนุ่นจะเป็นเรือทั้งหมด ขณะที่ของฉันเป็นการเดินเท้า รถติดพ่วงข้าง รถยนต์ขายผลไม้เสียงตามสายที่ประกาศไม่รู้เรื่อง รถขนขยะคันใหญ่เหม็นๆ หรือร้านก๋วยเตี๋ยวริมทาง
(ค่าเดินทางคุ้มมาก 15 บาท ได้นั่งเรือเป็นชั่วโมงเลย)
ตอนหน้าเราจะมาพูดถึงอาหารการกิน สิ่งละอันพันละน้อยที่ฉันพบเห็นจากบ้านสวนริมคลองบางกอกน้อยของนุ่น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น