ไม่รู้ว่า...
น้ำทะเลพัทยา
กระเป๋าตังค์ฉัน
เหงื่อที่ไหลมาถึงข้างหูแถมเปียกอยู่เต็มหลัง
อันไหนเค็มกว่ากัน...
จะไม่ให้เหนื่อยได้ยังไง...ฉายเดี่ยวเดินมาราธอนตั้งแต่เมืองจำลองจนถึงพิพิธภัณฑ์เทดดี้แบร์ ระหว่างทางวินมอเตอร์ไซค์เป็นสิบเค้าก็ถาม "ไปไหนน้อง วินมั๊ย ๆ" แต่คิดว่าคงต้องจ่ายแพงเลยปฏิเสธไป ปฏิเสธตั้งแต่ซอยแรกๆ พอเดินได้ครี่งทางขาลากแล้ว แต่ยังไม่มีวี่แววจะเห็นทะเล เลยมาคิดเสียดายทีหลัง "รู้งี้ขึ้นตั้งแต่ซอยแรกๆก็ดีหวะ ไม่น่าเค็มเลยฉัน!" เพราะครั้นจะขึ้นตอนนี้ก็คงใกล้ถึงอยู่รอมร่อ
ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่กล้าขึ้นมอเตอร์ไซค์มา หรือโบกรถประจำทางแถวนั้น มาฉายเดี่ยวทั้งทีก็น่าจะลองสิ ทำไมจะต้องมากลัวโดนโกงเงินค่าโดยสาร หรือโดนพาวนไปมา ฉันตำหนิตัวเองหน่อยกับเรื่องนี้ เพราะใช้จ่ายอย่างอื่นที่ไร้สาระทำได้แต่ทีเรื่องอย่างนี้กลับขี้เหนี่ยวซะงั้น เลยทำให้ไม่ได้ลองทำอะไรแปลกใหม่...(ออกเดินทางครั้งหน้าฉันต้องลองขึ้นรถประจำทางของที่ๆไปให้ได้)
พอเดินมาเห็นชายหาดพัทยาอยู่ตรงหน้า...รู้สึกว่าวันนี้ลมมันแรงผิดปกติ (มาทุกทีมันไม่ฮาตาริขนาดนี้นะ) แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะระหว่างเดินมาก็มีฝนตก มีลมพัดแรงตลอดทางอยู่แล้ว ช่างมันเหอะ! รีบไปหาหมีดีกว่า...เดินมาตั้งไกลยังไม่เห็นหมีเลย (^.,^)!
นั่นไง! นั่นไง!
เห็นหมีแล้วจ้า!!
ในที่สุดก็เดินมาถึง TEDDY BEAR MUSEUM จนได้ ขึ้นบันไดนี้ไปก็เป้นพิพิธภัณฑ์ แต่ด้านล่างเป็นร้านกาแฟ (จำชื่อไม่ได้) วันนี้ไม่มีคนเยอะแฮะ ไม่รู้ว่านี่คือปกติของฤดูนี้รึเปล่าก่อนเข้าไปก็มีนักท่องเที่ยวจีนวัยรุ่นคู่หนึ่งเดินออกมา ไม่ค่อยมีคนไทยเลย ค่าเข้า 250 บาท (จะว่าไปก็แพงอยู่นะ เท่าแสดงในเว็บ)
เดินเข้ามาก็เจอหมีใหญ่ตัวนี้ จริงๆเราควรเข้าไปฟัดกับมันสักหน่อยแล้วถ่ายรูปกลับมาเป็นที่ระทึก เอ๊ย! ระลึก แต่นั่นสามารถทำได้เมื่อเราหนีบเพื่อนติดตัวมาด้วยสักคน สุดท้ายก็เลยได้แค่นี้มา
ข้างในก็แบ่งเป็นส่วนต่างๆ ตามธีมที่มีอยู่ในแผนที่ มีอยู่อย่างหนึ่งที่ฉันเข้าใจผิด ทำให้รู้สึก "พลาด" นิดหน่อย ก็เขียนว่า พิพิธภัณฑ์ ไอ้เราก็เข้าใจว่าน่าจะมีเทดดี้แบร์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ยุคโลหะ ยุคสำริดอะไรเทือกนั้น เวอร์ไป ฮ่าๆๆ หมายถึงได้เห็นเทดดี้แบร์ว่ามันเริ่มมาจากไหน มันเป็นยังไง เหมือนพิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อย โดเรม่อน แบบนั้น แต่ที่นี่มันเหมือนที่ถ่ายรูปแค่นั้น มีตุ๊กตาหมี รูปวาดเยอะ ก็เอาตกแต่งตามธีมของแต่ละห้องให้คนมาถ่ายรูป อย่างไดโนเสาร์นี้มีหมีมาเกาะก็ดูมุ้งมิ้งไป
เดินมาเจอนี่่...บ้านต้นไม้ ข้างๆจะมีสไลด์เดอร์ด้วย หันซ้ายหันขวาไม่เจอใคร ฮ่าๆๆ โอกาสปล่อยแก่มาแล้ว วุ้ยยย...
แสบก้นชะมันยาด!! มันไม่ใช่จะลื่นอย่างที่คิด โอ๋ยย...สุดท้ายก้นฉันไหม้ และก็ลงไม่ถึงพื้นด้วย ต้องลุกยืนและค่อยๆเดินลงมาอย่างทุลักทุเลเพราะมันก็ชันอยู่แต่ไม่มากพอที่จะทำให้ไหลถึงพื้น
สักพักก็มีครอบครัวกลุ่มใหญ่เข้ามาคนแก่มีสัก 6 คนได้ พาเด็กน้อย 1 คนมาเที่ยว ไม่รู้ว่าเด็กหรือว่าคนแก่หัวใจมุ้งมิ้งกันแน่
และห้องสุดท้ายจะมีตุ๊กตาหมีหลายแบบให้ซื้อ อันนี้คือดักเงินจริง อะไรก็ดูน่ารัก นุ่มน่าจับ น่ากระโดดขย่ำ แต่ไม่มีทางได้แอ้มเงินฉันหรอกย๊ะ... ถ้าแอ้มเงินฉันไปเย็นนี้อั๊วก็ไม่มีเงินแอ้มข้าวแน่ๆ เดินผ่านออกประตูด้วยความห้าวหาญในหัวใจดวงน้อย
บรรยากาศข้างนอก คลื่นแรง ลมแรง มืดสลับแดด แต่ก็ยังไม่รู้ตัวว่านี่คือพายุจะเข้าฉันยังเที่ยวเล่นต่อไป
ก้มมองนาฟิกาก็ยังพอมีเวลาอยู่บ้างสักชั่วโมงกว่า ฉันควรทำลายเวลาด้วยอะไรสักอย่างแล้ว เดินเลียบทะเลไง อาจมีอะไรแปลกๆก็ได้ หรืออาจ โป๊ะเช๊ะ!! เจอเนื้อคู่ที่ห่างหายไป 23 ปีก็ได้
เดินเลียบหาดไป เอ๊ะยังไงกัน รู้สึกโคตร VIP เหมือนปิดหาดพัทยาเพื่อให้ข้าเจ้ามาเดินเตะน้ำเตะทรายโดยเฉพาะ (ตอนนี้มีปัญหากับการแยกความหมายของ โคตร VIP กับ โดดเดี่ยว ออกจากกัน) เจอคนบ้าง แต่ไม่มีคนลงเล่นน้ำเลยนะ
ที่จริงฉันไม่ได้เดินวิ่งไปเตะน้ำ หรือเอาเท้าแซะทรายอย่างที่บอก ฉันค่อยๆเดินไม่ให้ทรายเข้าในเท้า และก็ไม่ให้เท่าเปียกน้ำด้วย เทียบกับทะเลแล้วฉันชอบภูเขามากกว่า อาจแปลกนิดหน่อยส่วนใหญ่เพื่อนฉันก็ชอบทะเลทั้งนั้น เดาว่าพวกเขาเบื่อแล้วหละมองไปทางไหนเราก็เห็นภูเขามาตั้งแต่เกิด เราได้เที่ยวแบบนั้นบ่อยมาก หลายคนเลยชอบทะเลมากกว่า คงเป็นที่เล่นน้ำได้ไม่อั้น มีกิจกรรมเยอะดีมั๊ง แต่ฉันไม่ชอบที่เค็ม เหม็นคาวเป็นบางครั้ง ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ดีไปเสียหมด อย่างน้อยก็ทำให้ฉันหายเบื่อจากกทม. เช่นเดินตอนนี้...
หาอะไรเล่นดีกว่า!
เจอทรายนิ่มๆอย่างนี้...เป็นใครจะไม่เล่น มันคันไม้คันมือต้องเขียนซะหน่อย อย่างน้อยโลกก็รู้ว่าฉันได้มาหายใจอยู่ที่นี่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง สร้างแลนด์มาร์คบอกว่ามาถึงแล้ว แต่บอกใครหละ??
บอกใครก็ช่างเหอะ... ดูสิมีเศษซากอารยธรรมหลงเหลือให้ชื่อฉันไม่ได้เหงา ฉันว่าเรามาเขียนชื่อลงบนทรายอย่างนี้ดีนะ ผ่านไปสักแป๊บมันก็ราบเรียบเหมือนเดิมคนใหม่ก็มาเขียนได้ เขียนต่อกันไปอย่างนี้ เหมือนกระดานที่ไม่มีวันเต็ม ดีกว่าคนที่ไปเขียนชื่อลงบนต้นไม้ แล้วชื่อก็ติดไว้อย่างนั้น หาความงามมิได้!!! ฉันเคยฝึกงานที่อ่างขางต้นไผ่สวยใหญ่ดี แต่ดันมีชื่อคู่รัก "ยอด ตุ๋ม หนองคาย" มาติดไว้อย่างนี้ แล้วคิดว่ามันยังจะดีอยู่ไหม
เดินไปไม่นาน เห็นคนก้มๆเงยๆ งมหาอะไรไม่รู้ในน้ำ ฉันมองเห็นแต่ขยะ เลยไปขอดูในถุงเห็นว่าเป็นหอยที่กาบใหญ่มาก โดนซัดมาเกยหาดอย่างนี้ก็คงตายแล้วหละ ไม่รู้ว่าเขาต้องการหอยไปกิน หรือเอากาบที่ใหญ่ๆของมัน ฉันไม่คิดหาคำตอบ...ฉันเดินต่อไป
เท่าที่เห็นก็มีขยะ และมีนกมาจิกหาอะไรบ้าง...
แต่มันมีตัวอะไรไม่รู้ ปลิงทะเลรึเปล่าก็ไม่แน่ใจ ตัวมันสีชมพูมีลายเหลืองนิดหน่อย ฉันไม่ถ่ายรูปมาเพราะแค่มองฉันก็ไม่โอเคเท่าไหร่ แต่ด้วยความอยากรู้อยากลองว่ามันยังมีชีวิตอยู่ไหมก็เอาเท้าไปเขี่ยๆ แหย่ๆหน่อยนึ๊ง มันนุ่มหยั่งหนอนเงี๊ยะ...มันทำให้ขนแขนฉันตั้งชันยิ่งกว่าลมทะเลตอนนี้ซะอีก นี่แหละเป็นเหตุผลที่ไม่ถ่ายรูปกลับมาด้วย ถ้าเห็นขนต้องลุกอีกแน่ๆ คิดถึงสัมผัสนุ่มนั้น อึ๋ยยยย
อะไรไม่รู้ แต่คิดว่ามันเด่นดีเลยถ่ายมาด้วย...ที่จริงฉันอยากจะถ่ายบรรยากาศริมทางเดิน ฉันตื่นเต้นที่ได้เห็นการเจรจา "ธุรกิจค้าเนื้อสด" แบบใกล้ชิด เจ้าของกิจการตัวเล็กๆ ผิวค่อนข้างคล้ำ และแต่งตัวเหมือนไปผับบาร์ ปากแดงๆจะไว้ใจได้กา คู่ค้าทางธุรกิจส่วนใหญ่ก็เป็นชาวต่างชาติพุงพลุ้ย แก่แล้ว ตัวโตมากเมื่อเทียบกับเจ้าของกิจการตัวเล็ก ย่านธุรกิจค้าเนื้อสดนี้เห็นได้ตามริมทางเดิน ใต้ร่มเงาต้นมะพร้าว ฉันไม่รู้ความรู้สึก หรือความคิดของฉันในตอนนั้น...ฉันลืมว่าฉันคิดอะไร ฉันคงตื่นเต้นที่ได้เห็นของจริงมั๊ง
นี่เป็นภาพที่ดีที่สุดก่อนฝนจะค่อยตกปรอยๆลงมา ฉันเดินตั้งแต่เท็ดดี้แบร์ มาจนถึงถนนคนเดิน ด้วยน่องเล็กๆนี้ได้อย่างรอดและปลอดภัย
กว่าจะพาร่างแบบโลวแบตเตอรี่มาถึงท่าเรือได้ก็เอาแทบร่อแร่ ที่เห็นสีฟ้า ๆ บนหน้านั้นเหงื่อ กับเส้นผมที่ไมเสถียรอันเนื่องมาจากลมพายุที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่ where where is where where แปลตรงตัวได้ว่า ไหนๆ ก็ ไหนๆ มาถึงพัทยาแล้วเราต้องไปถ่ายรูปกับแลนด์มาร์คให้ได้สิ PATTAYA city
กว่าจะได้ภาพนี้มา ฉันต้องวิ่งฝ่าฝนออกไปกับร่ม และลมที่แรงมาก ลำบากก็ยังไปอีกเน๊อะ ก็ด้วยเหตุผลเดิม where where is where where! ทำให้ฉันต้องเอาภาพนี้กลับมาให้ได้
นี่คือทางที่วิ่งไป เห็นฝนตก และฟ้ามืดครึ้ม...
กลัวฝน กับกลัวไม่ได้ถ่ายรูปไม่รู้ว่าฉันเลือกถูกหรือเปล่านะ
ฝนยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ฟ้าก็มืด ลมแรงด้วย ฉันเลยรีบนั่งรถกลับ กทม. 4 โมงเย็นนิดหน่อย ระหว่างทางได้ยินเสียงฝนดังมาก คงเม็ดใหญ่ตกลงปะทะกับกระจกรถที่กำลังวิ่งฝ่า กลับถึงกทม.6 โมงเย็น โดยสวัสดิภาพ...
ตอนเช้าอีกวันตื่นมาก็เห็นข่าวฝนตกหนักที่พัทยา น้ำท่วม และไหลจนพัดรถยนต์หมุนได้ จนถึงตอนเช้าน้ำก็ยังท่วมหนักอยู่ ดีที่เลือกไปก่อนทั้งที่ไม่รุ้ว่าพายุจะเข้า...ถึงเที่ยวคนเดียว อย่างน้อยฉันก็โชคดี ^_^
