พัทยากับพายุ...
หลังจากที่สะใภ้ต้องไปกับเขา...แล้วตัวเราต้องกลับบ้าน
(รู้สึกตัวเองรับบทเพื่อนนางเอกที่ "นก" มาก)
*อยากรู้ความหมายของ "นก" ให้ไปถามเบลล่า หาชื่อใน FB ว่า "เลอค่า"
เดินเข้าไป...อยู่ใน MRT ทั้งที่คนรอบตัวมีเป็นร้อย แต่ถ้าไม่รู้จักใครเลยก็ไม่ต่างกับอยู่คนเดียว
และในหัวก็มีคำถามแว๊บเข้ามาก่อกวนซ้ำๆ อยู่นั่น
"แล้วฉันมาทำอะไรอยู่ที่นี่วะ??"
"ที่นี่วะ..."
"ที่นี่วะ..."
ไม่ได้ ไม่ได้!! จะปล่อยให้คำถามนี้ทำลายความรู้สึกที่ดีตอนนี้ไม่ได้ ต้องเก็บความรู้สึกดีตอนนี้ให้นานๆ และฉันจะมาคิดเรื่องสะใภ้กับ "เขา" อย่างเดียวไม่โอเคนะ!! ที่มากรุงเทพก็เพราะกาแฟอยากมาหาเองไม่ใช่เหรอ สะใภ้ไม่ได้ขอสักคำ แล้วอย่างนี้คิดมากไปจะได้อะไรขึ้นมา
กาแฟ ก็ต้องเป็นกาแฟสิ กว่าจะหาเรื่องมา กทม. ไม่ใช่ง่าย มาทั้งทีมาแบบเศรษฐีนีซะด้วย (รวยเวลาว่าง) เอาวะ!! คอยดูนะฉันจะใช้ให้คุ้มค่าทุกนาที ยิ่งกว่าเปิดทีวีสีช่องสาม สิบเครื่องเรียงกันเลย คอยดู...
(อยากกลั้นหายใจ ใต้อ่าวไทยสักแป๊บนึ๊ง)
กลับถึงบ้าน หลังจากอาบน้ำเพื่อจิตใจผ่องใส่ไร้ แมลงน้อยใจรบกวน ปะแป้งนิดหน่อยก็มานั่งคิดว่าจะไปไหนดีนะชีวิต พรุ่งนี้
นั่งเล่นเฟสคนเดียว...คิดไปคิดมาหลายเรื่องวนไปถึงตอนที่มาอยู่กรุงเทพครั้งแรก ตอนนั้นเราตั้งใจมาเรียนบาร์เทนเดอร์ ก่อนเปิดเรียนเรานัดรวมกันกลุ่มเล็กๆไปนอนฟังเสียงคลื่นที่เกาะล้าน คิดถึงตอนนั้นจัง เมื่อทำแลปก็คิดว่าเรียนจบเมื่อไหร่จะไปเตะน้ำทะเลให้คุ้มกับความบอบช้ำของหัวใจเล๊ยยย
นี่ไง! โอกาสมาถึงแล้ว ไปเตะน้ำทะเล ไม่มีใครแย่ง ไม่ต้องนั่งเฝ้าของให้ใครด้วย (ทำเสียงสูงๆให้ฟังดู แฮปปี้หน่อยสิ)
หาข้อมูลใน google เสร็จสรรพก็เข้านอนหลับฝันดี....
5.30 อะเกน...วันนี้ขอติดรถยายออกบ้านอีกแล้ว ยายถามว่าไปไหน ตอบอย่างไว >>>"ไปหาเพื่อน"
พอถึงอนุสาวรีย์ ก็เดินหาคิวรถตู้ไปพัทยา คิดคร่าวๆไว้เมื่อคืนว่าจะไปเมืองจำลองกับพิพิธภัณฑ์เทดดี้แบร์ (จริงๆไม่ชอบหมีแต่แปลกดีเลยลองดู) เวลาที่เหลือก็เอาไปเตะน้ำทะเล โอเคแบบสุด
อาจเพราะไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยว...รถตู้ทั้งคันจึงมีกันแค่ 4 คน ไม่นับคนขับ ระหว่างทางมีน้ำท่วมนิดหน่อย และก็มีรถนอนตะแคงข้างริมทางด่วน หลับๆตื่นๆ ผ่านไปชั่วโมงครึ่งก็มาถึงเมืองจำลอง พัทยา
อาจเพราะไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยว...รถตู้ทั้งคันจึงมีกันแค่ 4 คน ไม่นับคนขับ ระหว่างทางมีน้ำท่วมนิดหน่อย และก็มีรถนอนตะแคงข้างริมทางด่วน หลับๆตื่นๆ ผ่านไปชั่วโมงครึ่งก็มาถึงเมืองจำลอง พัทยา
(ค่าเข้า 100 บาท มีร่มให้ยืมฟรีด้วย สภาพอากาศไม่น่าไว้ใจ)
เข้าไปข้างในก็เห็นสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังของโลกหลายที บางที่ก็รู้จัก บางที่ก็เคยเห็นภาพแต่ไม่รู้เรียกว่าอะไรอยู่ที่ไหน ที่ชอบก็มี...
ท่านฟาโรห์เอ๋ย ท่านฟาโรห์เจ้า ขอข้าวขอแกง ขอแหวนทองแดงผูกมือน้องข้า ขอช้างขอม้าให้น้องข้าขี่ ขอเก้าอี้ให้น้องข้านั่ง ขอเตียงตั่งให้น้องข้านอน...เอากลับไปต่อที่บ้านเธอนะ
หอเอนปิซ่า จำได้ว่าเพื่อนฉันคนหนึ่งเอาฝาปิดเลนส์กล้องไปหายที่นี่ สุดท้ายก็หาไม่เจอ ฝากฝากล้องเป็นที่ระลึกให้ลุงกาลิเลโอ กาลิเลอี จำไว้ว่าแพนดี้เคยมาเยือน
ซิดนี่ ซิดนั่น ซิดโน่น มุกบาทสองบาท อย่าไล่หนูไปเล่นทางโน้นนะ ก็เขาพึ่งไล่หนูมาทางนี้เหมือนกัน
เห็นเมอร์ไลออน แล้วคิดถึงจังหวัดหนึ่งแถบภาคอิสาน (จำชื่อจังหวัดไม่ได้จริงๆ) ที่สร้างพญาคันคากเป็นแลนด์มาร์คแห่งใหม่ของจังหวัด ในเว็บก็พาดหัวข่าวไว้อลังมากว่าประดุจดั่งเมอร์ไลออนแดนอิสาน แปลกแต่จริงนะเธอฉันคิดท่าแมลงวันผยองรอไว้ถ่ายกับแลนด์มาร์คนี้จริงจัง...ถ้าไม่รู้จักพวกเธอไปเสพข่าวนี้โดยพลัน...เธอเอ๊าท์แล้วหละ
รูปสลักประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ภูเขารัชมอร์ ใครได้คะแนนเกมส์ทศกัณฐ์เยอะๆ ไหนมาทายหน่อยดิ๊
ทวีปอเมริกาเหนือ กับทวีปอเมริกาใต้ เทียบกับรักที่ฉันมี โลกเล็กทันทีเลยนะเธอ...
ตลอดเวลาที่เดินเที่ยว...อาตี๋คนหนึ่งเป็นว้ออะไรไม่ทราบ...เขาเล่นตะโกนทั้งสวน
เดี๋ยวก็วู้ววว!!!
เดี่ยวก็โว้ววว!!!
นางเพื่อนที่มาด้วยก็ไม่รู้จักเตือน ให้หยุดตะโกนสักที เสียงดังหยั่งกะเกิดมาไม่เคยเจออะไรแบบนี้...ฉันก็ไม่เคยเจอเหมือนกัน แต่ก็ไม่เห็นต้องตะโกนบอกชาวบ้านชาวช่องเลย
คิดถึงผู้สนับสนุนรองใจดีของรายการเทยเที่ยวไทยตัดมาได้สั้นๆว่า
คิดถึงผู้สนับสนุนรองใจดีของรายการเทยเที่ยวไทยตัดมาได้สั้นๆว่า
"ความสุขเริ่มที่บ้าน ความรำคาญเริ่มที่มึง "
(มาต่อวันพรุ่งนี้นะจ๊ะ)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น