ฉันจะขอบคุณทุกสิ่ง // ที่ทำให้เราได้พบกัน // ในทุกๆวัน

// คำที่ไม่อยากพูดเลย // [กด]

ฉันจะขอบคุณทุกสิ่ง // ที่ทำให้เราได้พบกัน // ในทุกๆวัน

19.58 น. // ขบวนรถด่วนพิเศษ // กรุงเทพฯ – เชียงใหม่ // วิ่ง // ฝ่าสายฝน // กระหน่ำ // ได้ยิน // ฟ้าร้อง // ข้างนอก // นั้น // บางครั้ง // เสียงหัวเราะ // พูดคุย // กลุ่มสาวจีน // ดังกว่า // เสียง // ฟ้าร้อง // เหลือเพียง // แสงฟ้าแลบ // ผ่านกระจก // ทำให้ // รู้ว่า // คืนนี้ // ไม่มีทาง // ที่ // ฝน // หยุด // ง่ายๆ

20.11 น. // ก้มหน้า // มอง // สมุด // วางบนตัก // ถอนหายใจ // สับสน // เริ่มเขียน // 2-3 ครั้ง // ไม่ถูกใจ // ไม่ตรงใจ // ถามตัวเอง // จะเริ่ม // ตอนไหน // ดี // ตอนนี้ // ที่นั่ง // เขียน // หรือ // ตอนนั้น // ที่เรา // พากัน // วิ่งหา // ขบวนรถ // หรือ // ตอนโน้น // ซื้อ // ตั๋วรถไฟ // ด้วยกัน // หรือตอนที่ฉันหยุดฝนน้ำตาไม่ไหว เมื่อต้องปล่อยแขนที่กอดเธอออกและยอมรับว่าฉันหยุดเวลานานกว่านั้น...ไม่ได้

..............................................................

8.00 น. // เวลา // เช้าที่สุด // ระหว่างเรา // ที่เคย // นัดพบกัน // ฉัน // ตกใจ // เธอบอกฉัน // ว่า // มาได้ // ฉันตกใจ //ยิ่งกว่า // เธอ // มาได้ // อย่างที่ // สัญญา

บันไดเลื่อน // MRT //  สีลม //  Exit 2 // พาฉัน // เลื่อนขึ้นไป // ช้าๆ // พยายาม // มองหา //ท่ามกลาง // ร้อยๆคน // ระหว่าง // เราไม่เจอ // เธอ // เปลี่ยนไป // ไหม // อ้วนขึ้น // รึเปล่า // สูงขึ้น // อีกไหม // เธอ // แต่งตัว // แบบไหน // เขา // คนนั้น // จะทำเธอ // เปลี่ยนไป // ไหม //หรือ // เป็นใคร // ทางนั้น // ทำเธอ // เปลี่ยนตาม //  ในหัว // มีเสียง // ถาม // ตัวเอง // เรื่องเธอ // ร้อยๆ // คำถาม // แต่ // ไม่มี // คำตอบ // ใดใด // บน // บันไดเลื่อน // ที่รู้สึก // ช้า // ที่สุด // ในโลก // สำหรับ // ฉัน

“ในตอนนี้อีกหนึ่งวินาทีก็ช้าเกินจะอดใจรอไหว”

นั่นไง! // เธอ // ยืน // ตรงนั้น // ก้มหน้า // ดู // โทรศัพท์ // ยิ่งเลื่อน // ยิ่งใกล้ // ภาพเธอ // ยิ่งชัด // ชัดขึ้น //  ชัดขึ้น

เธอ // เงยหน้า // ขึ้นมา // มองหา // ฉัน // ท่ามกลาง // คน // เดินผ่าน // ไปมา // น่าสับสน

แล้ว // เรา // ได้ // สบตากัน

.....

....

...

..

.

เธอก็ยิ้ม //  (action = reaction) // ฉันก็ยิ้ม

เธอ // ยืนอยู่ // ตรงนี้ // เราสองคน // ข้าม // เวลา // มาพบกัน // นั่น // คือเธอ // จริงๆ

“นี่ก็จริง นี่ไม่ใช่ฝัน ตอนนี้ก็เกิดขึ้นจริงๆ”

เรา // อยู่ // จุดที่ // เข็มนาฬิกา // ของเรา // เดินไป // พร้อมกัน // ตอนนี้ // เรา // ใช้ // เวลาเดียวกัน // ดีกว่านั้น // เรา // ใช้ // เวลา // ร่วมกัน

ฉัน // วิ่ง // หลบหลีก // คน // ตรงหน้า // กางแขน // กอด // รับ // ตัวเธอ // เข้ามา // ใน // อ้อมกอด // ที่รอ // มานาน // ร้อยนาน // พันนาน // หมื่นนาน // แสนนาน // …

ทุกๆ // การรอคอย // ทุกๆ // ความเจ็บปวด // ทุกๆ // ความสุข // ทุกๆ // ความเศร้า // ทุกวัน // ที่ดี // ทุกวัน // ที่ร้าย // ทุกๆ // ความสงสัย // ทุกๆ // คำถาม // ระเหย // เป็นไอ // ลอยไป // จางหาย // วินาที // โลก // หยุดหมุน // ทุกอย่าง // หยุด // เคลื่อนไหว // ฉัน // อยู่ใน // อ้อมกอด // นั้น // นิรันดร์

เธอ // ไม่ // เปลี่ยนแปลง // ดี // กว่านั้น // เธอ // ไม่ // เปลี่ยนไป // ชุดที่ใส่ // ยัง // เหมือนเดิม // ผม // ทรงเดิม // ยิ้ม // แบบเดิม // เสียงหัวเราะ // แบบเดิม //  เดิน // แบบเดิม //  กิน // แบบเดิม // เธอ // บอก // ถ้า // จะเปลี่ยน // เธอ // คง // เปลี่ยนไป // นานแล้ว // เธอ // จะ // ไม่เปลี่ยนไป // รวมถึง // เรื่อง // ใคร // คนนั้น // ที่ // เธอ // จะ // ไม่เปลี่ยน // ใจ // เหมือนกัน

เรา // ใช้ // เวลา // กินข้าว // เดินเล่น // เจอเพื่อนใหม่ // ดูหนัง // ซื้อของ // นั่งพัก // ถ่ายรูป // ด้วยกัน

48 // ชั่วโมง // น้อย // ต่อ // การรอคอย // มากกว่า // 7200 // ชั่วโมง // ที่ // ผ่านมา // แต่นั่น // ทำให้ // การรอคอย // อีก // 7200 // ชั่วโมง // ข้างหน้า // มี // ความหวัง // กว่าเดิม

ครั้งนี้ // ฉัน // เลือก // โบกมือ // ลา // เธอ // ก่อน // คิด // เหมือน // เด็กน้อย // จะ // เอาคืน // เธอ // สักครั้ง // ใครกัน // โบกมือ // ลา // ฉัน // 2 // ครั้ง // เมื่อ / ปี // ที่แล้ว

ยก // ตั๋ว // รถด่วนพิเศษ // กรุงเทพฯ – เชียงใหม่ // ขึ้นมา // ดู // เวลา // 19.35 น. // วิ่ง // วิ่ง // กลัว // ไม่ทัน // มากกว่า // นั้น // คือ // ฉัน // เหนื่อย // 182 // cm. // กับ // 156  // cm. // 1 ก้าว // เธอ // คือ // 2 ก้าว // ฉัน // แปลกใจ // เรา // วิ่ง // มา // ถึง // พร้อมกัน

ขึ้น // รถไฟ // โบกี้ // นี้ // แน่ๆ // กอด // เธอ // อีกครั้ง // โบกมือ // ขึ้นไป // เธอ // รอ // ข้างล่าง // มอง // ผ่าน // หน้าต่าง // ขึ้นมา // แต่... // ใคร // นอน // เตียง // ของฉัน // คน // ตรงข้าม // ช่วย // ดู // ตั๋ว 

ฉาก // โรแมนติก // หายไป // ฉาก // ระทึกใจ // เข้ามาแทน // ที่นั่ง // ของฉัน // ไม่ใช่ // ตู้ // นี้ // วิ่งไป // อีก //  9 ตู้ // ท่ามกลาง // เสียงดัง // ใน // สถานี // รถไฟ // ควัน // โขมง // ลอย // ผ่าน // เรา // เธอ // วิ่ง // ตาม // มา // เจ้าหน้าที่ // บอก // ตู้หน้านี้ // ใช่ // แน่นอน // แล้ว // มา // ด้วยกัน // เหรอ // ไม่ใช่ // ค่ะ // ไป // คนเดียว //  อีกคน // มาส่ง // เฉยๆ // ฉัน // ตอบ // ขึ้นไป // ส่ง // ข้างบน // ได้นะ // เขา // ชี้ชวน // จริง // เหรอคะ //  ได้สิ // เขาย้ำ // อยาก // ขึ้นไป // ดู // ข้างบน // ไหม // ฉัน // ไม่ // รอฟัง // คำตอบ // จับ // แขน // เธอ // ขึ้นมา // บน // ตู้นอน // ที่นั่ง // หมายเลข // 24 // วางของ // ทั้งหมด // หมุนตัว // หาเธอ

 บน // รถไฟ // ชานชลา // ที่ // 3 // ขบวน // หมายเลข // 13 // โบกี้ // ที่ // 2 // เลขที่นั่ง //  24 // เพดาน// มี // หยดน้ำ // หล่น // ใส่หัว // เรา // ทั้งคู่

รู้ // ว่า // ต้องไป // กอด // อีกครั้ง // ได้ไหม // ฉันถาม // เธอ // พยักหน้า // ฉัน // กอด // เธอ // ไว้ // เธอ // ลูบหลัง // เหมือน // เธอ // เคยบอก // ชอบ // ทำ // แบบนั้น // เวลา // กอด // ใครๆ

เพดาน // กั้น // ฝน // ไม่ได้ // เปลือกตา // ฉัน // กั้น // ฝน // ในใจ // ไม่ได้ // เช่นกัน // เธอ // รู้ // ฉัน // สั่น // เธอ // รู้ // ฉัน // ร้องไห้ // อีกแล้ว // 24 // ขวบ // ร้องไห้ // ขี้แย // หา // 22 // ขวบ // ขอร้อง // ให้ // กลับไป // เชียงใหม่ // อีกครั้ง // ที่นั่น // ฉัน // จะรอ // เธอ // ส่ง // เธอ // ลงรถ // น้ำตา // ไหล // ไม่หยุด // โบกมือ // ลา // บอก // เธอ // ภาษามือ // เธอ // พยักหน้า // รับรู้ // หันหลัง // เดิน // จากไป // กลับมา // ที่นั่ง // หมายเลข // 24 // น้ำตา // ไม่หยุดไหล // จับ // ปากกา // ยก // สมุด // ขึ้น // เขียน // จดหมาย // ที่ // เธอ // คง // ไม่ // อ่าน // มัน // ยาว // เกินไป // ปล่อย // เวลา // ผ่าน // ฉัน // เชื่อ // วันหนึ่ง // เธอ // จะ // กลับมา // อ่าน // มัน

เพราะ //  นี่ก็จริง นี่ไม่ใช่ฝัน ตอนนี้ก็เกิดขึ้นจริงๆ

"สะใภ้"