มีคนไปตั้งคำถามในพันทิปว่า
"ถ้าหากคุณมีเวลา 30 วิ โทรศัพท์บอกกับตัวเองเมื่อ 5 ปีที่แล้ว คุณจะบอกอะไร"
เลื่อนลงไปอ่านะคอมเม้นต์ ส่วนใหญ่ที่คนจะทำก็คือกลับไปแก้ไขในสิ่งที่รู้ว่าจะต้องสูญเสียไป หรือบอกตัวเองให้เตรียมตัวกับบางอย่างที่จะเกิดขึ้นกระทันหัน และบางคนก็สายฮามาแนวบอกเลข กะเป็นเศรษฐีเสี้ยวนาทีเดียว หรือแกล้งเป็นเสียงคนโรคจิตโทรไปป่วนตัวเองในอดีต (นี่ก็ไอเดียดี มีความหลอน 555)
"หลายครั้งที่ฉันบอกคนอื่นว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะ..."
แล้วฉันก็กลับมาคิด...ฉันจะบอกอะไรให้ตัวเองเมื่อ 5 ปีที่แล้ว
จะว่าไป 5 ปีก่อน มันเป็นช่วงเวลาที่ฉันกลับไปแก้ไขอะไรได้หลายอย่างได้เลยนะ
ฉันจะบอกให้เด็กคนนั้นเปลี่ยนใจเลือกคณะใหม่หรือ
ฉันจะบอกให้เด็กคนนั้นเปลี่ยนใจเลือกมหาวิทยาลัยใหม่หรือ
ฉันจะบอกให้เด็กคนนั้นเรียนภาษาอะไรหรือ
ฉันจะบอกให้เด็กคนนั้นเตรียมตัวอะไรหรือ
ฉันจะบอกให้เด็กคนนั้นพูดอะไรหรือ
แล้วถ้าโทรไปบอก ตัวฉันตอนนั้น (บ้าพลังขนาดนั้น) จะยอมทำตามคนที่แวะมาบอกแค่ไม่ถึงนาทีเหรอ
เสี่ยงที่จะโดนตัวเองคิดว่า
"นี่มันคนบ้าที่ไหนโทรมาป่วนหละเนี่ย เสียเวลาฝึกทำข้อสอบเข้ามหาลัยชะมัดเลย"
แล้วฉันก็ลองมาคิดเล่นๆ สมมตินะ สมมติ
เกิดฉันเปลี่ยนสาขาที่เรียนในวันนั้นเมื่อ 5 ปีก่อน ไปเรียนอย่างอื่น
แล้วฉันจะเรียนอะไรนะ
เพื่อนของฉันจะเป็นแบบไหนนะ
ฉันจะใช้ชีวิตแบบไหนนะ
ฉันจะทำงานอะไรนะ
ทั้งหมดอาจจะดีขึ้น เลวลง ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ผลมันต้องต่างออกไปจากตอนนี้แน่
ฉันคงไม่ได้เจอเพื่อนอีกหลายคน หรือถ้าจะเจอเราจะได้เจอกันแบบไหน ก็ไม่รู้
ฉันคงไม่ได้ทำอะไรหลายๆอย่างที่ หลายคนไม่มีโอกาสได้ทำ
ฉันคงไม่ได้เจอกับเหตุการณ์ที่น่าประทับใจ และเหตุการณ์เสียใจที่มันต้องเกิดขึ้น
และทั้งหมด จะประกอบกันเพื่อให้ฉันกลายเป็นอีกคน คิดอีกแบบ ใช้ชีวิตอีกอย่าง
ย้อนไปถึง...ในช่วงที่ใกล้จะเรียนจบเป็นช่วงที่ทรมานใจหนัก ฉันได้สูญเสียความเชื่อมั่น ความศรัทธา ในตัวเองไปจนเกือบหมด คิดจนว่าอยากหายไป อยากจบปัญหาแบบง่ายๆ หนีไปเสียให้พ้น แต่ก็ทำไม่ได้ เหมือนยังต้องผูกติดกับมัน ต่อให้หนีไกลเท่าไร ก็ยังหลอนในใจ จะอยู่ตรงไหนก็ไม่ได้เลย
แต่ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ฉันได้เรียนรู้ว่าในเวลาที่ชีวิตต้องเผชิญกับเรื่องหนัก มันเป็นช่วงเวลาที่ค่อยๆเจียระไนใจที่มีค่าให้ส่องมากระทบแก้วตาฉัน ฉันได้รู้จักคนที่สอนให้ฉันต่อสู้กับปัญหา คนที่สอนให้เห็นด้านดีของสิ่งที่เกิดขึ้น คนที่ทำให้ฉันเรียนรู้ถึงความต่าง คนที่สอนให้ฉันเห็นความสวยงามที่ยังมีอยู่บนโลก และคนที่เชื่อมั่นในตัวฉัน แม้ตอนนั้นฉันจะไม่เหลือความศรัทธาในตัวเองเลย
ถ้าฉันย้อนเวลากลับไป ฉันกลัวในใจว่าจะไม่พบกันอีก
สิ่งใดที่เกิดขึ้น ก็เกิดเพราะมีปัจจัยสมบูรณ์พร้อม...ถูกคน ถูกที่ ถูกเวลา ถูกสถานการณ์
จะขาดอันใดไปเพียงอันเดียว ไปดันให้มันเกิดยังไง ให้ตายก็ไม่เกิด
และเมื่อปัจจัยครบแล้ว จะห้าม จะหยุดอย่างไรให้ตายก็หยุดไม่ได้
ดังนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นก็ล้วนแต่ได้เกิดขึ้นเพราะสมบูรณ์พร้อมแล้วซึ่งปัจจัยที่จะเกิด
มาถึงตรงนี้ (เหมือนเมื่อกี้แว๊บไปเข้าธรรมะ)
ยกหูโทรศัพท์ขึ้น...ตู๊ด..ตู๊ด..ตู๊ดดด...
"ฮัลโล่ สวัสดีเจ้า..."
"...สวัสดีน้องกาแฟ น้องกำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยใช่ไหม ขอให้ตั้งใจ และไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม จงเชื่อมั่นว่าเราทำมันได้ เก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้เยอะๆเข้าไว้ สิ่งที่น้องตัดสินใจมันดีเสมอต่อตัวน้องเอง และวันหนึ่งสิ่งที่เราทำมันจะเป็นแรงบันดาลใจให้ใครอีกหลายคนนะรู้ไหม"
ประโยคสุดท้ายหยั่งกับเป็นดารา
บทสรุป
สำหรับฉัน : ฉันจะไม่เปลี่ยนอดีต แต่ฉันจะทำให้เด็กคนนั้นมันบ้าบิ่นมากขึ้น 555 เข้าท่าดี ในเมื่อสิ่งที่ฉันได้ผ่านมามันทำให้เห็นคุณค่าของสิ่งที่มีในปัจจุบัน ฉันจะไม่กลับไปเปลี่ยนเพื่อเสียอะไรไป
สำหรับเธอ : เธอเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ฉันไม่กลับไปเปลี่ยนอดีตนะ เพราะนอกจากเธอแล้วฉันก็ไม่มีเพื่อนที่สูง 182 cm. เลย
"นี่ก็จริง นี่ไม่ใช่ฝัน ตอนนี้ก็เกิดขึ้นจริงๆ"
ถ้าเปลี่ยนแปลงอดีตไป...ฉันคงไม่ได้ยินประโยคนี้
อ้างอิง : กระทู้ http://pantip.com/topic/35258986
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น