ย้อนกลับไปสามปีกว่าที่แล้ว ฉันก็เป็นเด็กน้อยบ้านๆคนหนึ่งที่สอบโควต้าเข้ามาเรียนใน มช.ได้ จะว่าไปสำหรับฉันการเข้ามาอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยก็เหมือนเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เปลี่ยนไปมาก สำหรับคนที่ไม่เคยอยู่หอกับเพื่อน ไม่เคยกลับบ้านดึกดื่นเป็นสี่ห้าทุ่ม ไม่เคยมานั่งร้องเพลง จำเนื้อเพลง และนั่งปรบมือเข้าจังหวะเป็นชั่วโมง และนอกจากนี้ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ไม่เคยคุ้น
เริ่มต้นจาก...วันแรกที่เราต้องเข้าหอพัก ฉันมีรูมเมทเป็นเพื่อนสนิทจากโรงเรียนเดิม เพราะรุ่นพี่บอกว่าถ้าเราจองไม่ทันแล้วไปอยู่กับคนอื่น ถ้าโชคดีมีบุญก็จะได้รูมเมทจิตใจงาม ถ้าดันไปเจอพวกชอบยืม ซกมก รกรุงรัง อันนั้นก็ซวยไป กันไว้ดีกว่าแก้ ดังนั้นก็นัดแนะกันไว้ให้ดีตั้งแต่ตอนจองในเว็บนะตัวเธอว์
ห้องหอรอรักของเราสามคน คือหอ 1 หญิง เป็นหอที่ใกล้ 7-11 ที่สุด จะโชคดีอะไรขะไหนหนาด แถมใต้หอเรายังร้านอาหารอร่อยๆอีกทั้งก๋วยเตี๋ยว ตามสั่ง ขนมจีน ส้มตำ ไอศครีม ผลไม้ น้ำหวาน สมบรูณ์พูนสุข
แต่เมื่อมีที่ถูกใจก็ย่อมมีที่ไม่ถูกใจ ที่ต้องยอมรับแน่ๆคือเราอยู่ชั้นสี่ การเดินขึ้นบันไดสี่ชั้นทุกวันกว่าจะจบปีหนึ่งคงน่องโป่งไปตามๆกัน ยิ่งฤดูร้อนก็ยิ่งร้อนรนเพราะฉันอยู่ชุมชนใต้หลังคา
ห้องนอนขนาดเล็กเตียงสองชั้น 1 เตียง เตียงเดี่ยว 1 เตียง ฉันขอนอนเตียงสองชั้นตัวล่างเพราะถ้าเพื่อนอ่านหนังสือดึกฉันเอาผ้าบังได้ง่าย อีกอย่างฉันไม่ชอบเห็นพวกข้างบนตู้ที่อยู่ระดับเดียวกับเตียงชั้นบนมากนัก (เป็นพวกจินตนาการฟุ้งซ่าน เวลาดึกดื่นในคืนค่ำ)
เข้าหอพักช่วงแรกๆรู้สึกว่าอาหารการกินของเราจะดีมากเพราะแต่ละคนจะได้ของจากพี่รหัสมา ได้ขนมมาจนเต็มห้องขนมากองรวมกันกินได้เป็นเดือน ถ้าขนมหมดเราก็มีแผนสองคือมาม่า และกาต้มน้ำตามสูตรเด็กหอ แถมเพื่อนที่เป็นอิสลามของฉันพกกระทะไฟฟ้ามา เคยใช้ทอดไข่ด้วย ที่จริงในหอห้ามทำอาหาร และห้องของกรรมการหอก็อยู่อีกสองห้องถัดไป แต่กลิ่นไข่เจียหอมขจรกระจายไปทั่วอาจถึงดอยสุเทพเลยทีเดียว เสียวจะโดนไล่ออกหอแต่สุดท้ายก็ไม่มีใครรู้ว่าห้องไหนแอบทำไข่เจียว
สีสันอีกอย่างหนึ่งของเด็กหอคือปาร์ตี้มาม่า ขอแค่มีกระทะไฟฟ้าหรือหม้อหุงข้าวเพียงเท่านี้ท่านก็สามารถเป็นเจ้าภาพที่ดีได้ เชื้อเชิญพี่น้องผองเพื่อนมาโซ้ยแหลกกับมาม่าไข่ เมนูเด็ดในหัวใจ ช่วงเวลาแสนสนุกจะทำให้มาม่าหมดอย่างรวดเร็ว แต่อย่าได้แคร์มาม่าเรามิเคยขาดใครมีกลับไปขนที่ห้องมาให้หมด
การรวมกลุ่มกันนอกจากเรื่องกินแล้ว ใกล้สอบก็เป็นโอกาสดีที่จะรวมกันมาติวเพราะปีหนึ่งยังมีวิชาที่เรียนเหมือนกันอยู่บ้าง ฉันพึ่งได้สัมผัสการอ่านหนังสือสอบของมหาวิทยาลัย มันยิ่งกว่าอ่านสอบโควต้าทั้งปี บางคนถึงขั้นอดหลับอดนอนโต้รุ่งเลย ฉันก็เคยครั้งหนึ่งไปอ่านกับเพื่อนที่ อมช. กลางคืนไม่นอน มาสลบกลางวันยันเที่ยง ครั้งแรก ครั้งเดียว เข็ดจริงๆ ครั้งต่อมาฉันเลยขอเซย์กู๊ดบายละกัน (ทำไมมันใส่รูปไม่ได้นะ error ตลอด)
........................................................................
เขียนเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558
เผยแพร่ใน : http://dontrakaan.exteen.com/20150220/entry
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น