ช่วงนี้อารมณ์ฉันฉุนเฉียวง่าย เครียด รำคาญคนรอบข้าง คิดมากไปต่างๆนานา แล้วข้อเสียคือการเอาอารมณ์ร้อน และความเครียดมาลงกับคนในครอบครัว จนทำให้พ่อกับแม่ไม่สบายใจ เพราะเรามีกันอยู่สามคนดังนั้นการคุยกันถึงปัญหาของคนใดคนหนึ่งจึงเป็นสิ่งสำคัญที่เราต้องช่วยกันหาทางแก้
ส่วนหนึ่งจากการกินอาหารเย็นร่วมกันวันนี้ หลังจากที่พ่อ และแม่บอกว่าฉันเปลี่ยนไป อารมณ์ร้าย และมักจะเอามาลงกับครอบครัวบ่อยๆ (ซึ่งไม่ดีเลย)
ฉัน : ที่เครียดก็เพราะลูกคิดมาก ไหนต้องทำโปรเจกต์ ไหนจบไปจะต้องทำงานอีก ดูพี่ที่จบไปสิจบแล้วเค้าก็ได้งานทำ มีเงินซื้อรถ มีเงินใช้ ไหนเราจะต้องจ่ายหนี้สิน แล้วจะจบไปจะทำงานอะไรยังไม่รู้เลย อยากทำงานอะไรที่ทำให้ไม่เบื่อก็ยังไม่รู้เลยว่าจะไปหางานอะไรทำถ้าเรียนจบ ลูกเครียดจริงๆนะ ทุกวันนี้ลูกคิดถึงอนาคตเรานะไม่ใช่ไม่คิดเลย
พ่อ : ลูกคิดมากเกินไป อยู่กับอนาคตมากเกินไป ถ้าเกิดวันหนึ่งลูกกลับบ้านมาแล้วเจอพ่อนั่งเครียด
ถามว่าเป็นอะไร แล้วพ่อตอบลูกว่าพ่อเครียด พ่ออยากไปดาวอังคาร ไม่รู้จะไปยังไง ไม่รู้ต้องทำยังไงถึงจะได้ไป แล้วเอาเงินไหนไปดาวอังคาร ทุกวันนี้ก็ไม่รู้จะตายวันไหนพ่อเครียดพ่อกลัวตายก่อนจะได้ไปดาวอังคาร เครียดจริงๆนะ ถ้าลูกได้ยินแบบนี้ลูกจะคิดว่าพ่อบ้าไหม บ้าที่คิดถึงอะไรที่ยังมาไม่ถึง คิดถึงอนาคตจนลืมว่าเราอยู่ในปัจจุบัน
จริงสินะฉันไม่ค่อยคิดถึงตอนนี้ วันนี้ ฉันมักคิดถึงอนาคต กับฝันเป็นส่วนใหญ่ จนเอามาคิดเครียดและกลัว กลัวว่าเราจะทำไม่ได้ กลัวเราจะลืม กลัวว่ามันจะเป็นเพียงความฝัน โดยลืมไปว่าที่จริงแล้วเราก็ต้องเดินจากปัจจุบันอย่างมั่นคงนี่แหละ ก่อนจะเดินไปหยุดตรงที่แสงไฟสว่าง แล้วค่อยหันกลับมามองถึงความพยายามทั้งหมด ถ้าเราไม่ก้าวไปแล้วจะมีวันที่เรายืนจากที่สว่างนั้นหันกลับมามองจุดที่เราเดินมาได้ยังไงเล่า...
..................................................................................
เขียนเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2557
เผยแพร่ใน : http://dontrakaan.exteen.com/20140829/entry-2
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น