มองมุมใหม่ ปิดตาไว้ เอาใจมอง

ปกติฉันมักตะลอนเที่ยวไปทั่วในวันว่าง บางครั้งก็วางแผนก่อน (มันมีความสุขมากนะที่ฝันหวานถึงแผนเที่ยววันพรุ่งนี้) แต่บางทีก็นึกอยากจะไปก็ไปเฉยๆ ซะอย่างนั้น ค่อยคิดเอาเองว่าจะไปโผล่ที่ไหน 

แม้จะเที่ยวบ่อยๆ แต่ทุกครั้งก็มักจะมีเรื่องราวเข้ามาให้เราได้เรียนรู้แตกต่างกันไป ให้พบเจอเพื่อนใหม่ไม่เคยซ้ำ 

เรื่องที่อยากจะบันทึกไว้ในวันนี้เป็นเรื่องที่ประทับใจ  ที่ฉันคิดได้จากการพบเจอคนแค่ไม่กี่คน แต่กลับทำให้มุมมองความคิดฉันเปลี่ยนไปมาก 

วันนั้นเป็นวันที่ฉันแว๊นเที่ยวรอบเชียงใหม่ ตอนเช้าขึ้นดอยสุเทพ ลงมาเที่ยววัด กินข้าวแถวๆสามกษัตรย์ เที่ยวพิพิธภัณฑ์ต่อ ปิดท้ายด้วยถนนคนเดินท่าแพ (วันอาทิตย์) 

แต่ระหว่างที่รอเวลาถนนคนเดินจะเปิดฉันก็คิดได้ว่าในตัวเมืองเชียงใหม่มี "คุกกลางเวียง" หรือทัณฑสถานหญิง (ซึ่งตอนนี้ได้ปิดทำการไปแล้ว) แต่ฉันก็ยังไม่เคยเห็น และไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน ตอนนี้ยังพอมีเวลาอยู่เลยวนหา วนไปวนมาถึงได้รู้ว่าฉันผ่านมันเป็นสิบรอบแล้ว

พอฉันเดินสำรวจดูก็เห็นแค่ประตูปานใหญ่ถูกปิด ขนาบซ้าย-ขวาด้วยรูปปั้นปืนใหญ่ดูน่าเกรงขาม (เรียกว่าน่ากลัวเลยดีกว่า) ส่วนฝั่งตรงข้ามเป็นร้านกาแฟ และมีบริการนวดแผนโบราณด้วย  ซึ่งเป็นร้านของทัณฑสถานหญิงที่ใกล้จะปิดร้านเพราะเย็นมากแล้ว ฉันเห็นผู้หญิงสองสามคน รดน้ำต้นไม้บ้าง ตากผ้า ตัดหญ้า 

แต่ที่น่าสงสัยคือทำไมทุกคนใส่ชุดเหมือนกันเลย?

แล้วฉันก็คิดได้ว่าเฮ้ย!นี่คือนักโทษหญิงนี่นา 

หลังจากนั้นคำถามที่เกิดในหัวก็โผล่ขึ้นมามากมาย เช่น 

ทำไมถึงให้นักโทษออกมาทำงานได้?

ไม่กลัวเค้าหนีไปเหรอ?

หรือไม่กลัวว่าเขาจะทำให้คนอื่นตกใจหรือ?

 ฉันไม่รู้จะตอบคำถามที่มันกองในหัวได้อย่างไร ฉันยอมรับว่าก็กลัวเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่ากลัวอะไร 

แล้วสิ่งที่ทำให้ฉันคิดได้และเปิดหัวใจของตัวเองคือ ฉันย้อนกลับมาคิดได้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าฉันเขาไม่ได้ถูกคุมขังเลย คนที่ถูกคุมขังก็คือใจของฉันเอง ฉันคิดเสมอว่าคนเราย่อมมีโอกาสแก้ตัวเมื่อผิดพลาด ทุกคนก็ต่างเคยทำอะไรผิดพลาดไปทั้งนั้น แต่ทำไมวันนี้ฉันกลับตั้งคำถามกับคนอื่นแบบนี้ แค่ความคิดฉันก็ไม่ได้ให้โอกาสกับความผิดของคนอื่นแล้ว ฉันไม่ได้เปิดโอกาสให้ใจของฉันด้วย ฉันยังใจแคบและตัดสินคนจากภายนอก ทั้งๆทีเราทุกคนก็เคยทำอะไรผิดพลาดไม่มากก็น้อยกันทั้งนั้น และถ้าเป็นฉันทีผิดพลาดฉันก็ต้องการโอกาสแก้ไขเหมือนกัน เพราะอันที่จริงแล้วทั้งฉันเอง และผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าฉันเราไม่ได้มีอะไรที่แตกต่างกันเลย 

จากสิ่งที่คิดได้ในวันนั้นทำให้ฉันรู้จักมองผู้อื่นในมุมของเขาด้วย เปิดใจตัวเอง ให้โอกาสกับความผิดพลาดของตัวเองและคนอื่น อาจไม่ 100% และเสมอไป แต่ฉันก็มีความสุขที่ได้ทบทวนตัวเอง ได้ค้นใจตัวเองว่ามีจุดมืดบอดอยู่ ดีที่ยังแต่งแต้มสีใหม่ลงไปได้ทัน 

และหากมีวันว่างอีกในครั้งหน้าฉันจะไปนั่งกินโกโก้เย็นที่ร้านนี้ให้ได้เลย...

.............................................................................

เขียนเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2558
เผยแพร่ใน : http://dontrakaan.exteen.com/20140820/entry