คำทักทาย...ที่หายไป

นานแล้วไม่ได้กินข้าว อมช. เพราะอยู่ใกล้โรงอาหารไบโอก็เลยไม่ค่อยได้ไปกินที่อื่น

วันนี้เลยนัดกับเพื่อนว่าเราเปลี่ยนบรรยากาศไปกินกันที่ อมช. ดีกว่า 

อมช.ที่จริงคือองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยเชียงใหม่ 

แต่หลายคนเข้าใจว่า อมช. = อาหาร มช. เพราะชั้นบนของสำนักงานมีศูนย์อาหารอยู่

ที่นี่ตอนกลางวันคนจะแน่นมาก ทั้งนักศึกษา เจ้าหน้าที่ คนนอก และบางวันก็มีกิจกรรมพิเศษ 

เรามากันตอนเที่ยงพอดี ก็เลยไม่มีที่นั่งข้างใน สุดท้ายโต๊ะข้างนอกยังว่างอยู่ถึงจะร้อนมากแต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่

เรานั่งกันได้ไม่นาน ก็มีชายคนหนึ่งน่าจะเป็นนักศึกษาต่างชาติ มองๆที่นั่งว่างอยู่แล้วก็เข้ามานั่งข้างๆ

ตอนนั้นคือหัวโต๊ะด้านหนึ่งมีเรากับเพื่อนนั่งคุยกัน กลางโต๊ะคือนักศึกษาต่างชาติ หัวโต๊ะอีกด้านเป็นกลุ่มน้องคณะพยาบาล ไม่มีใครทักทายใครนอกจากกลุ่มของตัวเอง จนกระทั่งชายคนนั้นเดินออกไป เพื่อนก็ถามฉันว่า

เพื่อน :  กาแฟ ทำไมเธอไม่ทักเขา

ฉัน : อ่าว ฉันว่าเธอไม่ทักก็เลยไม่ทัก

เพื่อน : แล้วทำไมเราไม่ทักเขา นี่ตอนเราไปเดนมาร์คคนที่นั่งก่อนเค้าก็จะทักคนที่มาทีหลังนะ

ฉัน : เออ นั่นสิทำไมเราไม่ทักเขานะ

เพื่อน : เราว่าเมืองไทยนี่ไม่ยิ้มแล้วนะ ฝรั่งยังยิ้มมากกว่าอีก

ฉันเลยมาคิดว่าทำไมน๊า เราถึงไม่เป็นคนเริ่มต้นทักทาย และสนใจคนรอบข้างที่มีตัวตนจริงๆ 

แถมบางคนยังให้ความสำคัญกับคนแปลกหน้าที่แอดเฟรนด์มาใน facebook มากกว่าซะอีก  

หรือว่าเราไว้ใจคนรอบข้างน้อยลง แล้วสนแต่ทางเดินของตัวเอง 

ฉันยังหาคำตอบไม่ได้เลยเพราะอาจไม่ใช่ฉันคนเดียวที่รู้สึกเหมือนกัน

......................................................................................

เขียนเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2558 
เผยแพร่ใน :http://dontrakaan.exteen.com/20140915/entry