วันก่อนจินดามลคงเหนื่อยมาก
น่าจะสะสมมาหลายเรื่อง จนมันล้นออกมาเป็นน้ำตา แล้วขึ้นสถานะบนเฟซบุ๊ค
ฉันจะทำอย่างไรได้ ฉันจะช่วยอะไรจินดามล ช่วยทำแลปเหรอ
ช่วยแก้ปัญหาเหรอ ก็มีแต่จินดามลทำได้คนเดียว
รู้อย่างนี้ก็ไม่สบายใจเลย
จินดามลเป็นเพื่อนที่เราเจอกันตอนฝึกงานอ่างขาง ก็เหมือนกับเพื่อนคนอื่นที่เราได้เจอ
ต่างคนมาจากต่างมหาวิทยาลัย วันแรกก็วางฟอร์มอยู่กลุ่มใครกลุ่มมัน
วันหลังๆมาเริ่มรั่ว จนสุดท้ายเราหลอมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
ฉันและจินดามลคิดเหมือนกันว่า
วันเวลาที่ “ สถานีเกษตรหลวงอ่างขาง” นั้นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด
ช่วงหนึ่งในชีวิตของเรา
เราได้เรียนรู้เรื่องการเกษตรที่เราไม่เคยได้เข้าไปสัมผัสมาก่อน เราได้เรียนรู้การอยู่ร่วมกับผู้อื่นทั้งเพื่อนเดียวกันและพี่ๆรุ่นใหญ่ เราได้ออกไปพบปะกับคนในชุมชน เราได้หัดพูดภาษาใหม่ที่ไม่คิดว่าจะได้พูด
ที่แม้จะเป็นเพียงสองสามคำ และตอนนี้ก็ลืมไปแล้ว
เราได้กินอาหารที่เราคิดว่าแปลกแต่ก็ทำให้เรามีพลังทำงาน เราได้อดหลับอดนอนปั่นงานคืนสุดท้าย เราได้เมาเหล้าบ๊วยและจิบชาดำให้สร่างเมา ความทรงจำเหล่านี้เรายังเก็บมันไว้บนนั้น
ฉันโทรไปหาจินดามล
แต่ด้วยสัญญาณที่ขัดข้องทำให้ได้ยินแต่เสียงของจินดามลฝ่ายเดียว
และฉันรู้ว่าจินดามลร้องไห้
ทำอย่างไรจะให้วันเวลาดีดีมันย้อนกลับมาตอนนี้ วินาทีนี้
ฉันส่งรูปแพะน้อย
ที่เราได้ป้อนนมให้ตอนเข้าชมรมปศุสัตว์ เป็นรูปแรก และบอกเธอว่าตอนนี้มันน่าจะโตแล้ว ฉันยังไม่ลืมวิธีรีดนมแพะนะ
ฉันส่งรูปที่แอบถ่ายจินดามลตอนที่เธอเดินทางมาถึงวันแรกให้จินดามลดู มัดผมหางม้า ใส่เสื้อยีนส์ กระโปรงสีกรม รูปนี้ถ่ายก่อนเราจะได้ทักกันครั้งแรกด้วยซ้ำ
ฉันส่งรูปต้นสาลี่
ที่จินดามลได้เด็ดผลส่วนเกินออก ในงานไม้ผลวันแรกของจินดามลให้ดู เวลากินสาลี่เธอจะคิดถึงวันที่ได้เด็ดผล ได้ห่อผลมันบ้างรึเปล่า
ฉันส่งรูปหมู่ของพวกเราที่หน้าเปื้อนแป้ง
หลังจากเฉลยบัดดี้ บัดเดอร์กันเสร็จ วันที่เราอยู่ด้วยกันในบ้านหลังใหญ่ตีนดอย
ตามด้วยต้นบ๊วยที่เป็นสาเหตุหนึ่งที่เรามาที่นี่
และฉันยังคิดถึงตอนที่ไปนอนใต้เงานั้นได้อยู่เลย
ตราปั๊มที่เราเดินตระเวนทั่วสถานีเพื่อล่ามันมาไว้ในสมุดบันทึก คิดว่าเรามีเหมือนกัน
ฉันส่งรูปแอบถ่ายจินดามลตอนที่เหนื่อยมาก
หลังจากลุยงานมาทั้งวันให้ดู ยังจำเสื้อสีเหลืองรูปลิงได้อยู่เลย
รูปสุดท้ายที่ส่งคือรูปของสวนพี้ช
ไม่ก็บ๊วย ในวันที่หมอกลงบังทัศนียภาพนิดหน่อย
ไม่ใช่แค่จินดามล ฉันเองก็เหมือนได้กลับไปอยู่ที่นั่น
ต่อให้วันนี้เรากลับไปทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิม พี่บางคนอาจห่างหายไป
ต้นซากุระที่ปลูกไว้อาจเติบใหญ่ดอกบานสะพรั่ง บ๊วยอาจเก็บผลผลิตได้หลายรอบ
และลูกแพะตัวนั้นอาจกลายเป็นแม่แพะที่ให้นมสดหอมมัน
แต่วันเวลาที่เกิดขึ้นในเดือนมีนา-เมษาปีนั้น
ยังอยู่ในใจค้นขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ไม่เปลี่ยนไปไหนเลย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น